چرا وقتی که آدم تنها میشه ...

غم و غصش قد یه دنیا میشه!

میره یه گوشه ی پنهون میشینه ...

اونجارو مثل یه زندون میبینه

غم تنهایی اسیرت میکنه ...

تا بخوای بجنبی پیرت میکنه

وقتی که تنها میشم اشک تو چشام پر میزنه

غم میاد یواش یواش خونه ی دل در میزنه!

یاد اون شبها میوفتم زیر مهتاب بهار

توی جنگل لب چشمه می نشستیم منو یار!

می گن این دنیا دیگه مثل قدیما نمیشه

دل این آدما زشته، دیگه زیبا نمیشه

این بالا باد داره زاغ ابرارو چوب می زنه!